امّا بعقيده مرحوم مصنف كه مطلقا كافر را از ارث محروم ميداند فرع مزبور خيلى واضح و روشن نيست . سپس مىفرماين : ولى مرحوم مصنف در كتاب قواعد مسئله مزبور را همچون صدوق ( ره ) فرض نموده و فرموده است وارث بودن كافر از مسلمان در جائى است كه مسلمان با حالت ارتداد از دنيا برود منتهى در آن كتاب عبارت را به نحوى فرموده كه قابليّتش براى تأويل نسبت بعبارت در اين‌جا بهتر و ساده‌تر مىباشد . قوله : لكافر امّه مسلمة : ضمير در [ امّه ] به كافر راجع بوده و جمله [ امه مسلمة ] صفت است براى [ كافر ] . قوله : فالحدّ لها : ضمير در [ لها ] به امّ عود مىكند . قوله : لاستجماعها لشرائط وجوبه : ضمير در [ استجماعها ] بامّ و در [ وجوبه ] به حدّ راجعست . قوله : دون المواجه : مقصود از [ مواجه ] كافر مىباشد . قوله : فلو ماتت او كانت ميتة : ضمائر مؤنث بامّ راجع ميباشند قوله : و ورثها الكافر : ضمير منصوبى به امّ برمىگردد . قوله : لا يحدّ لكافر بالاصالة : يعنى اگر مسلمان بكافرى نسبت ناروا داد مسلمان را به خاطر كافر حدّ نمىزنند ، بنابراين مقصود از [ بالاصالة ] قذف نفس كافر مىباشد . قوله : و قد فرض المسئلة كذلك : ضمير در [ فرض ] به مرحوم مصنف راجع بوده و منظور از [ كذلك ] اينست كه مرحوم مصنف همچون مرحوم صدوق مسئله را فرض فرموده است .